Home
Image
مریم نواز شریف، بنډۍ او دال او د خوند فلسفه

په مسقط کې د «اپني چت، اپنا ګهر» پروګرام له نړیوالې ستاینې څخه د حسن ابدال تر یوه کوره

ځمکني حقیقتونه 🌴 د سید شایان کالم

د پنجاب د اعلی وزیرې مریم نواز شریف د «اپني چت، اپنا ګهر» پروګرام په دې ورځو کې د ډېرو خلکو پام ځان ته اړولی دی. هغو کورنیو ته چې عاید یې لږ دی، د خپل کور د جوړولو لپاره بې سوده پور ورکول بېشکه د ستاینې وړ ګام دی. د پاکستان په څېر هېواد کې، چې لکونه کورنۍ د خپل کور په ارمان عمر تېروي، یوې کورنۍ ته د خپل کور د جوړولو فرصت په لاس ورتلل وړه خبره نه ده.

دې پروګرام په نړیواله کچه هم ستاینه ترلاسه کړې ده. تېره میاشت، د اکتوبر په ۵مه، مریم نواز شریف په مسقط کې د بشري مېشتځایونو لپاره د ملګرو ملتونو د ادارې «یو اېن هبیتات» د ۲۰۲۶ کال د «سکرول آف آنر» جایزه ترلاسه کړه. دا جایزه د «اپني چت، اپنا ګهر» پروګرام لپاره ورکړل شوه. دا د خوښۍ خبره ده چې د پاکستان د یوه ایالت د کور جوړولو پروګرام په نړیواله کچه داسې وستایل شي.

له مسقطه چې حسن ابدال ته راشو، هلته څو ورځې وړاندې یوه په زړه پورې پېښه وشوه. د دې لیدنې ویډیو په ټولنیزو رسنیو کې ډېره خپره شوې او خلکو پرې بېلابېل نظرونه څرګند کړي دي.

د نومبر په ۳مه مریم نواز شریف پر خپل اېکس حساب یوه ویډیو خپره کړه. په ویډیو کې هغه په حسن ابدال کې د یوې کورنۍ په کور کې له کوربه کورنۍ سره ناسته ده او ډوډۍ خوري. دا کور متقاعد حوالدار اعتبار شاه پر خپله ځمکه جوړ کړی و. هغه د «اپني چت، اپنا ګهر» پروګرام له لارې پنځلس لکه روپۍ پور اخیستی و.

اعلی وزیرې کورنۍ ته د نوي کور مبارکي ورکړه، یو څه وخت یې ورسره تېر کړ او په کور کې پخه شوې ډوډۍ یې هم ورسره وخوړه.

د اسوشیېټډ پرېس آف پاکستان خبري اژانس د ۲۰۲۶ کال د نومبر د ۴مې د راپور له مخې، مریم نواز شریف کوربنو ته وویل چې غواړي د غرمې ډوډۍ ورسره وخوري. کوربنو ورته تازه پخې شوې بنډۍ او دال راوړل. هغې د کور له غړو سره پر دسترخوان په ډېر شوق ډوډۍ وخوړه. وروسته یې پر خپل اېکس حساب دې کورنۍ ته دعا وکړه. د هغې د خبرو پښتو ژباړه داسې ده.

«الله دې دوی تل خوشحاله او اباد لري. دومره خوندورې بنډۍ او دال به مې په ژوند کې ډېر کم خوړلي وي.»

د لرغوني یونان لیکوال زینوفون په خپل کتاب «هیرو» کې د سیسلي د سیراکوز ښار د واکمن هیرو او د شاعر او مفکر سیمونایډیز ترمنځ یوه فلسفي مکالمه لیکلې ده. دواړه پر دې غږېږي چې پر دسترخوان د خوړو پرېماني، د خوړو خوند او د انسان غوښتنې له یو بل سره څه تړاو لري. غواړم دا خبرې نن له خپلو همېشنیو لوستونکو سره شریکې کړم.

د دوی د خبرو مطلب څه داسې دی.

سیمونایډیز هیرو ته وايي چې تاسې واکمنان د خوراک او څښاک ډېر او ښه نعمتونه لرئ. ستاسې پر دسترخوان د عامو خلکو په پرتله ښه او ګران خواړه وي. نو خامخا به تاسې له خوړو هم ډېر خوند اخلئ؟

هیرو ورسره دا خبره نه مني. هغه وايي چې عام خلک د واکمن دسترخوان ته ګوري او فکر کوي چې دا خواړه به ډېر خوندور وي. دوی د واکمن پر دسترخوان پراته خواړه له هغې ډوډۍ سره پرتله کوي چې هره ورځ یې په خپلو کورونو کې خوري.

هیرو زیاتوي چې عام خلک د اخترونو او نورو ځانګړو ورځو په تمه وي چې څه ښه خواړه به پکې وخوري. خو د واکمن پر دسترخوان خو هره ورځ ښه خواړه وي. هغه به د یوې ځانګړې ورځې د انتظار په خوښۍ څه پوه شي؟

سیمونایډیز پوښتي چې ښه، کله چې سړی پر دسترخوان کښېني او په خوړلو پیل وکړي، نو لږ تر لږه هغه مهال خو به له ښو او ګرانو خوړو تر ساده او ارزانه خوړو ډېر خوند اخلي؟

هیرو ورته وايي، تا کله دې ته پام کړی چې د واکمنانو پر دسترخوان ولې ډول ډول چټنۍ او نور ترخه، تروه او تېز شیان ایښودل کېږي؟ دا ټول د هغې اشتها د راپارولو لپاره دي چې هره ورځ د غوړو او درنو خوړو په خوړلو کمزورې شوې وي. څوک چې په رښتیا وږی وي، دې شیانو ته اړتیا نه لري.

بیا هیرو یوه ژوره خبره کوي. هغه څوک چې هر وخت هر ډول خواړه وررسېږي، ورو ورو یې شوق له لاسه ورکوي. خو هغه خواړه چې یوازې کله ناکله یې په برخه کېږي، په ډېر شوق یې خوري او ډېر خوند ترې اخلي.

دوه نیم زره کاله تېر شول، خو د شتمن او عام سړي د دسترخوان توپیر نن هم زموږ د سترګو پر وړاندې دی. څوک چې د خپلې خوښې د خوړو د اخیستو وس نه لري، د خوند فلسفه ورته څه مانا لري؟ د هغه فکر خو له دې سره وي چې څنګه خپله ګېډه ډکه کړي.

په حسن ابدال کې یوه ورځ د چا مېلمه کېدل او د هغه پر دسترخوان بنډۍ او دال خوړل خپل خوند لري. خو د بنډیو او دال د خوند پوښتنه له هغو خلکو هم وکړئ چې د ګرانۍ له لاسه یې اوس غوښه او نور د خوښې خواړه پر دسترخوان کم لیدل کېږي. څوک چې د ګرانۍ له امله هره ورځ یو شان ساده خواړه خوري، ایا د هغوی لپاره هم د خوند فلسفه همدا ده؟

د هغوی لپاره بنډۍ او دال یوازې دوه خواړه نه دي. دا د صبر او شکر نوم دی.

زما دا خبره دې پر اعلی وزیرې مریم نواز شریف شخصي نیوکه نه ګڼل کېږي. هغه د یوې کورنۍ کور ته ورغله، د هغوی په خوښۍ کې ورسره شریکه شوه، پر دسترخوان ورسره کښېناسته، ډوډۍ یې ورسره وخوړه او د خوړو په ستایلو یې د کوربنو عزت وکړ. دا یو ښکلی انساني چلند دی چې نور سیاستوال او واکمنان هم ترې زده کړه کولای شي. هغوی هم باید د عامو خلکو کورونو ته ورشي او په خوښیو کې ورسره شریک شي.

همداسې به دا هم سمه نه وي چې د کوربنو ساده دسترخوان ته په کتو د هغوی د اقتصادي وضعې په اړه پرېکړه وکړو. په کومه مینه، اخلاص او ورین تندي چې دې کورنۍ د خپلې مېلمنې هرکلی وکړ، په هغه کې زموږ د ټولنیزو دودونو او پاکستاني کلتور ښکلا لیدل کېږي. څومره چې د اعلی وزیرې ورتګ او د کوربنو مېلمستیا منل د ستاینې وړ دي، هماغومره د دې کورنۍ مېلمه پالنه هم د درناوي او ستاینې وړ ده.

زما د دې کالم موخه د کوربنو او مېلمنې دواړو د همدې ښکلي چلند ستاینه ده. د یوه لیکوال په توګه چې مې د بنډیو او دال د خوند ستاینه ولوسته، د زینوفون هغه فلسفي مکالمه رایاده شوه چې دوه نیم زره کاله وړاندې یې لیکلې وه. د نن ورځې ټولنیزو حالاتو ته په کتو، زړه مې وغوښتل چې دا خبرې له خپلو لوستونکو سره هم شریکې کړم.
0
Views
25
1

مزید زمینی حقائق

Image

Image

Image

Image

Image